No cure? Pay anyway!

31/03/2010

 

Het is heel gebruikelijk: een fondsenwerver die een percentage krijgt van het geld dat hij/zij ophaalt. Maar dat is toch echt niet meer van deze tijd.

Ik ben geen voorstander van fondsenwerving op basis van no cure no pay. Een fondsenwerver zet zijn kennis, ervaring en netwerk in en dient navenant betaald te worden. Het te zoeken geld dient immers besteed te worden aan het goede doel en is er niet om in de broodwinning van de fondsenwerver te voorzien, zal de financier zeggen.

Dus benader een fondsenwerver zoals je iedere professional benadert: vraag wat hij/zij kost voor de inzet van x aantal uren. Huur hem/haar in zoals ook een communicatieadviseur of accountant ingehuurd zou worden. En draag als opdrachtgever zelf het risico. Voor je het weet, hebben we in de filantropische sector ook met een bonuscultuur te maken...

Afgezien daarvan is het vak fondsenwerving volop in ontwikkeling. Het gaat tegenwoordig niet alleen meer om geld binnenhalen: fondsenwervers zijn meer en meer accountmanagers of relatiebeheerders die organisaties en personen betrekken bij de wervende partij. En die betrokkenheid hoeft niet per definitie uit te monden in het storten van een bedrag. Dat kan ook inzet van kennis, mensen of mediakanalen zijn.

Dus is het eigenlijk niet gewoon tijd om de term ‘fondsenwerver’ af te schaffen?