Bescheiden trots

09/12/2014

 

Op donderdag 20 november werd voor het eerst De Onderscheiding uitgereikt. Drie projecten die mede door vermogensfondsen mogelijk waren gemaakt, kregen zo extra, verdiende aandacht. Ze krijgen bovendien aanvullend steun in de vorm van advies en netwerken. En toch: ook die fondsen kunnen wel wat PR gebruiken.

De jury gaf – uiteraard – aan dat het een moeilijke keuze was, want hoe maak je een keuze uit zoveel verschillende appels en peren? Aspecten als innovatie en lef zijn te abstract om werkelijk als scherprechter te fungeren. Men ontkomt er dus niet aan om volgend jaar categorieën in te voeren.

Vanuit de zaal werd bovendien terecht gewezen op het beperkte aantal projecten dat zich voor de prijs had aangemeld, 44 in totaal. In Nederland zijn immers duizenden initiatieven die dankzij donaties van fondsen de maatschappij een stukje mooier proberen te maken. Wat zich voor de prijs had aangemeld, was dus slechts het topje van het topje van de ijsberg.

Maar wat mij vooral weer opviel, was de bescheidenheid van de vermogensfondsen. De projecten staan centraal, zo werd benadrukt. De projecten zijn de voedingsbodem voor de fondsen: geen donaties zonder projecten, zonder projecten geen sociale verandering.

Vermogensfondsen zijn behoorlijk terughoudend als het gaat om communicatie: ze zitten niet te wachten op allerlei niet-passende aanvragen en verzoeken. Maar ze moeten toch wel wat te kiezen hebben? Want alleen dan worden ze uitgedaagd om weloverwogen en scherpe keuzes te maken. Bovendien: niet ieder project dat binnen de beleidscriteria past, is even waardevol.

Dus dat wat vermogensfondsen steunen, kan feitelijk voorbeeldstellend zijn voor andere projecten. En daar mag je best trots op zijn: trots op het feit dat je als fonds de kans hebt gegrepen om iets relevants te ondersteunen.

Maar keuzes maken en voortdurend focus aanbrengen is lastig. Wat dat betreft lijkt het bijna op een jury.

Deze column is eerder gepubliceerd op de website van Beter Geven.