Liefde voor erfgoed

27/12/2012

 

Ik weet het, het is een stokpaardje van me: de jeugd is de toekomstige beheerder van ons erfgoed. Dus hoe zorg je ervoor dat kinderen interesse krijgen en houden voor onze waardevolle monumenten? Hoe ging dat eigenlijk bij mij zelf?

Niemand anders dan mijn vader plantte bij mij het zaadje voor mijn erfgoedliefde. Hij schreef boeken over de wijnbouw in en rond Maastricht. Over het Geuldal. En over kerken in de zuidelijkste stad van ons land. Zijn enthousiasme sprong op mij over: ik ging mijn eigen boekjes maken over de oudste en mooiste monumenten van mijn geboortestad.

Ik kocht ansichtkaarten met pentekeningen van de Sint Servaaskerk, de Onze Lieve Vrouwebasiliek, de Helpoort, de Sint Servaasburg en talloze andere bezienswaardigheden. En daar schreef ik dan korte teksten bij, over de oorsprong en de ontwikkeling van die monumenten. Zo leerde ik de monumenten van Maastricht beter kennen. En misschien nog wel belangrijker: ik ging ze waarderen.

Mijn vader heeft me nooit gedwongen om die boekjes te maken. Blijkbaar onbewust heeft hij zijn persoonlijke liefde voor stad, natuur en erfgoed aan mij overgedragen. Inmiddels staan vrijwel al mijn vakanties in het teken van het ontdekken van historische en landschappelijke schoonheid in binnen- en buitenland.

Bovendien ben ik nu bestuurslid van De Hollandse Molen en Stichting ErfgoedLab. Via die twee ergoedinstanties probeer ik mijn bijdrage te leveren aan het voortbestaan en de beleving van het erfgoed in Nederland. Ik zal daarbij blijven pleiten om te investeren in de jeugd. Die jeugd zal er immers voor moeten zorgen dat ook volgende generaties van onze monumenten kunnen genieten.

In de wetenschap dat niet iedereen zo'n vader heeft als ik.